“Vroeger kon ik tenminste lekker een pilsje drinken zonder langs al die turken te hoeven gaan!” Ik vraag me nog steeds af hoe die Leienaren die r er zo vreemd uitkrijgen. Hier hebben we in een of andere VPRO documentaire over de Beestenmarkt in Leiden een man die over de goede tijden praat. Kenmerkend voor het gesprek was toch wel zijn visie op de geslaagde integratie (als we de commissie Blok moeten geloven). “Ik komp niet meer niet meer op de Beestenmarkt hoor.” De interviewer wilde weten waarom. “Er gebeuren dingen” was hierop het antwoord. Na 4 keer de vraag herformuleren kwam er uit dat je zo een mes in je rug kon krijgen. De beste man heeft waarschijnlijk nog nooit van het preventief fouilleren gehoord wat onlangs is ingegaan rondom de Beestenmarkt.
Wat me toch wel het meest opviel is de onvoorstelbare leefsituatie van deze man. Deze man, die ik Piet zal noemen voor het gemak, werkt volop en na afloop bezoekt hij zijn stamkroeg aan de Morsstraat (een zijstraat van de Beestenmarkt). Hij drinkt daar een paar pilsjes, legt een kaartje om vervolgens om half zeven naar moeders te gaan. Dat was immers lekker makkelijk. Na het avondeten uurtje op de bank, dan wat koffie en dan om half 11 naar bed. De beste man had wel een jaartje of vijf met een vrouwtje gewoond, maar dat werkte niet.
De meeste allochtonen rondom het plein hebben verschillende zaakjes gespecialiseerd in 1001 manieren om shoarma te maken. Toch hebben de meeste gestudeerd in het land van herkomst. Deze hoogopgeleide mensen hebben de kans niet gekregen om in hun eigen land hun capaciteiten te benutten en vanwege hun afkomst lukt dat ook niet meer in deze defensief opgestelde westerse wereld. Nu draaien deze lui dagen van 11 uur en dat 7 dagen per week. Ga er maar aanzitten.

Laten we voorop stellen dat dit allemaal terecht is. Nederland moet zich immers hard opstellen in de veiligheidsdiscussie. Strengere controles en mensen lekker in hokjes plaatsen hetgeen zeer populair is in Nederland. Hoe kunnen we immers over een multiculturele samenleving spreken als we het niet kunnen hebben over Turken, Molukkers en Antillianen? Etnische minderheden doet ons immers denken aan Kosovo.
Gelukkig maakt Nederland het zich ook erg makkelijk. Volhardend scharen we ons aan de zijde van de Verenigde Staten die een puike job geleverd hebben in Irak. En gelukkig gaat Ben Bot naar Israël en Syrië om daar even als tussenpersoon op te treden. Op de vraag of Europa en Syrië vriendjes zijn wordt bevestigend geantwoord. Wordt de naam Nederland daar ook even genoemd.
En waar zijn we nu? Nou men vindt overal pakjes die verdacht zijn en de kans is reëel dat Nederland ook ten prooi gaat vallen aan terrorisme. Volhardend garanderen ministers ons dat Nederland veilig is. Ze hebben duidelijk teveel naar David Lynch films gekeken. Maar we mogen blij zijn dat wij als klein landje zoveel kunnen betekenen in de wereld. Dat dacht Spanje immers ook met hun delegatie in Irak.

Dit speelt wel eens door je hoofd als je naar huis fietst. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen als Piet er zijn voor wie het allemaal geen bal uitmaakt zolang ze hun leven maar kunnen leidden. En gelijk hebben ze. Ignorance is bliss indeed. Het is misschien maar goed dat er sommigen wel over nadenken. Rond vijf over half zeven zie ik op de kruising van de Rijnsburgerweg en de Maresingel de dag na de documentaire Piet rijden. Je bent vijf minuten te laat Piet.

Drs. B.