Toen onze kelen schor waren van de duizendste keer dat we deze leus op zondag tijdens de HIT Zeeland 2003 brulden hadden we er genoeg van. Op een verlaten parkeerplaats nabij Goes CS (the place to be) wachtten we als eerste uiteraard op de overige deelnemers. Het was een erg geslaagde HIT, thans wij hebben het zeker naar onze zin gehad. Wat was hier aan voorafgegaan?

Zaterdag 19 april 2003 arriveerden we (Hans, Lex, Coen en ondergetekende) op station Bergen op Zoom om daar vol goede moed aan de HIT Zeeland te beginnen. Deze combinatie van een jongerenhike met de alom aanwezige ambiance van het Zeeuwse Schoone en ook nog eens een gezellige sfeermakende (bepalende?) groep uit Dordrecht leek een ultieme formule tot succes. Volop bepakt met nog eens een zak dure boodschappen ipv een boterhampakketje, een rollator en een skateboard waar we niet op mochten skaten van eigenaar Hans kwamen we de nuchtere Zeeuwen tegemoet. Wim, de kampsjaak met La Paz sigaren verzekerde ons dat we spoedig konden vertrekken, thans dat probeerde hij, maar gelukkig verstonden we het Zeeuwse dialect prima (zeg daT geen woar is!). Nadat we de bekende groepsfoto in het fotohokje hadden gemaakt en ook nog eens begonnen waren met de "grotedingenfotocollage" vertrokken we met de gemakkelijke route. Zelfs de scouts van Van Speijk konden hier de mist niet in. Zodoende kwamen we bij een watertje waar we met een vlot overheen mochten. Nou ja, twee van ons: Lex en Hans liepen om met de rollator.
De groep HITters had inmiddels kennis gemaakt met de mentaliteit van de Speijkers. Wacht maar mensen! Doorlopend naar de volgende post die 200 meter verderop stond viel de vergaarde rollator uiteraard 24 keer om hetgeen tot grootse hilariteit leidde. Tegen de klok van één konden we gaan lunchen. Een half uur later was onze fouragetent uitgepakt en konden we eten. Onderwijl kwamen we in aanraking met de naïviteit van de overige deelnemers. Bij deze post mocht je kikkervisjes verzamelen. Tsja, leuk die flora en fauna! Aangezien wij er zo professioneel uitzagen konden we onze mededeelnemers het verhaal aanpraten dat ze op een kaal veldje binnen 3 minuten zoveel mogelijk dennenappels moesten zoeken. Een onmogelijke opgave waar zij pas achter kwamen toen wij onder onze bank lagen van het lachen. Maar goed, weer op pad! Trots ende fier waagden we ons naar de volgende post die nu wel een stuk verder lag. Ondertussen maakte ik het bos chemisch onveilig en besloot Coen te poseren bij de hondenschool van Martin Gaus.
Die dag zou lang gaan duren aangezien we verkeerd liepen. We mochten naar een brug gaan, maar wij liepen een tijd lang er vanaf. Er was ons een poets geleverd! Waren we te brutaal? Te aanwezig? Onze strippenkaart klopte in ieder geval niet. Gedeprimeerd liepen we naar de brug die erg ver weg leek (in de foto's elders op de pagina vindt u een foto van een lange eenzame weg: dat gevoel!). Bij de brug aangekomen abseilden we naar beneden en van daar uit liepen we naar het kampterrein (de oorspronkelijke route duurde nog 7 km!). De schrijver van dit stukje had last van blaren en baalde, maar ach er was bier!
Die avond kwamen de diepe persoonlijke gesprekken naar buiten bij een warm kampvuurtje. En dat vuurtje was nodig want het was koud! Trusten!

Groepje 8 was ons groepsnummer en onder het motto: groepje 8 . de gekste! werden we wakker om rustig onze tent af te breken en alles in het grote touringcar te gooien. Zeg dat 't geen woar is he? Jawel een touringcar geregeld door La Paz Wim. Met die bus op naar Yrseke waar de keuze al gauw op busvervoer naar Goes viel ipv de ongetwijfeld mooie route. Lex had hier zo zijn bedenkingen bij, maar het was 3 tegen 1 dus wij naar Goes. Daar bierdrinkend in de zon en lekker etend was het de perfecte morgen. Natuurlijk wilden wij nog wel de route doen (met nadruk op doen) dus huurden we fietsen op Goes CS. Ook dit vond Lex geen strak idee, maar achteraf lacht hij er waarschijnlijk alleen nog maar om.
De gezichten van de arme vrouwelijke deelnemers bij de aanblik van onze fietsen spraken boekdelen. Zij waren zo moe en wij aan het fietsen!!! Maar ja, zij hebben natuurlijk kunnen genieten van de gave route en wij niet. Das jammer! We gaven Wim en zijn "lieftallige" schreeuwende vrouw een mooi gedicht speciaal voor hen geschreven. Ze vonden het allemaal prachtig. Ze zijn daar ook niks gewend.
De route verder affietsend en schreeuwend vermaakten wij ons prima en zo ook de nogal profilerende press crew die daar aanwezig was. Zij vonden ons groepje wel leuk en reden met ons mee. Prima joh! Als onze webpagina maar in dat krantje (dubbelzijdig A4tje) komt. We pakten nog een paar leuke posten mee en kwamen uiteindelijk bij het kampterrein aan in Kappelle-Biezelingen uit. Gelukkig hadden ze daar een station hetgeen het fietsen terugbrengen vereenvoudigde.
Die avond lekkere pasta ware het niet dat we een compleet busje knoflook in de pan geleegd hadden. Ergens proefden we nog wel dat het lekker was.
Die avond lekker naar de bioscoop in Vlissingen?! Ach ja, daar betaal je dan voor zeg maar. Onszelf weer lekker neerzettend in de bus met groepje 8..de gekste! kwamen we in Vlissingen om daar in een vette bioscoopzaal naar Jonny English te gaan. En ja natuurlijk is dat een boutfilm. Maar ja, niet iedereen kan het naar zijn zin hebben. Bijna nog ruzie met een vermoeide deelneemster voor ons dus dan maar rustig film kijken. Heerlijk ontspannen.
Wim -La Paz- de buschauffeur moest en zou Vlissingen laten zien en mensen dat was me het tripje wel. De boulevard zal er overdag wel prachtig uitgezien hebben Wim!
Des Avonds een biertje of wat en lekker de oogjes toe.

Maandag besloten we weer te lopen (auw auw zeiden mijn voeten), maar het was een klein stukje met lekker weer. Een paar dezelfde posten (touw over het water, gaap) maakten het geheel enerverend. In de vroege middag een patatje happen en doorlopen naar het eindpunt om daar als eerste aan te komen.
Toen onze kelen schor waren van de duizendste keer dat we...

GROEPJE ACHT --------- DE GEKSTE!!!!!!!!!!!

Drs. B.

Voor alle foto's die tijdens deze happening genomen zijn, klik hier